han zag het trottoir voor zijn deur 10 keer op rij opengebroken worden. Hij besloot om de littekens te documenteren die trottoirs dragen van al die ingrepen. www.instagram.com/memoiretrottoir Het werk wil een kritische bedenking maken bij de modernste samenleving die de mensheid ooit kende. Een samenleving waarin de hele just-in-time economie van minuut tot minuut wordt gepland en op elkaar wordt afgestemd. Werknemers moeten massaal in flexijobs stappen om enkel op die uren te werken waarop het optimaal rendeert voor bedrijven. Vrachten containers en pakjes reizen minutieus getimed de hele wereld rond, waarbij transport via lucht, spoor, water en weg, naadloos op elkaar aansluiten. Toch slaagt men er niet in om bij de heraanleg van trottoirs de werkzaamheden van de diverse nutsmaatschappijen te plannen of op elkaar af te stemmen. Het lijnenspel en het ritme van de trottoirs refereert naar sommige werken van het constructivisme. De trottoirs zijn ook een ‘objet trouvé’ die geïsoleerd uit hun context een andere betekenis krijgen. Worden trottoirs, door ze in een artistieke omgeving te plaatsen, kunst? En wie is dan de kunstenaar? De fotograaf die hen registreerde of de bouwvakker die ze (her)aanlegde? Met de referentie naar WOI (Dadaïsme) en het interbellum (constructivisme), wil han verwijzen naar een tijdvak dat politiek en sociaal zeer veel gelijkenissen toont met vandaag.
